را برويانَد : گوش انداختن به لهو ، و فحش گفتن ، و رفتن به درِ خانه صاحبان سلطنت ، و از پىِ شكار گشتن . « 1 » و عيّاشى رحمه الله در تفسير خود ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه فرمود : سه كس‌اند كه خداى تعالى در روز قيامت ، نظر مرحمت به ايشان نمىكند و اعمال ايشان را مُزكّى نمىسازد و ايشان را معذّب مىسازد به عذاب سخت : مردى كه ديّوث باشد ، و كسى كه فحش گويد و شنود ، و كسى كه از مردم چيزى طلبد و در دستش آن قدر باشد كه محتاج نباشد . « 2 » و شيخ طوسى قدس سره در تهذيب ، از حضرت امام جعفر عليه السلام روايت كرده كه فرمود كه : حضرت امير المؤمنين عليه السلام حكم كرد در باب مردى كه كسى را « ابن المجنون » ، يعنى پسرِ ديوانه خواند . پس آن ديگرى گفت كه : تو ، پسر ديوانه‌اى . پس حضرت ، اوّلين را امر فرمود كه آن يك را بيست تازيانه بزند ، و به او گفت : بدان كه تو هم مثل اين ، بيست تازيانه خواهى خورد . بعد از آن كه تمام شد ، تازيانه را به ديگرى داد تا هر دو به عقوبت رسيده باشند . « 3 » و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام در باب هجو ، حكم به تعزير فرمود : يعنى تأديبى كه حاكم شرع ، مناسب داند . « 4 » و حِميَرى ، در كتاب قرب الإسناد ، از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده كه از پدر خود عليه السلام روايت مىفرمود در باب مردى كه به كسى گويد : « اى شرابخوار ، اى خورندهء گوشت خوك ! » ، كه آن حضرت فرمود : حد ، يعنى هشتاد تازيانه بر او لازم نمىشود ؛ امّا چند تازيانه مىزنند او را . « 5 » و امّا اسناد نمودن كفر به كسى يا لعنت كردن . پس روايت كرده است كلينى رحمه الله از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام كه فرمود : شهادت نمىدهد هيچ كس به كفر كسى ، مگر آن كه آن كفر به يكى از آن دو كس بر مىگردد . اگر چنانچه شهادت بر كافرى داده باشد ، راست خواهد بود و اگر شهادت بر مؤمنى داده باشد ، كفر به خودش بر مىگردد . پس حذر و پرهيز نماييد از طعن كردن بر مؤمنان . « 6 » و از آن حضرت ، روايت كرده كه فرمود : لعنت ، وقتى كه از دهن لعنت‌كننده بيرون مىآيد ، متردّد مىشود . پس اگر جايى پيدا كرد كه مستحقّ لعنت باشد ، قرار مىگيرد و اگر پيدا نكرد ، به

--> ( 1 ) . الخصال ، ص 225 ، ح 63 . ( 2 ) . تفسير العيّاشى ، ج 1 ، ص 178 و 179 ، ح 67 . ( 3 ) . تهذيب الأحكام ، ج 1 ، ص 81 ، ح 85 . ( 4 ) . همان ، ح 86 . ( 5 ) . قرب الإسناد ، ص 152 و 153 ، ح 557 . ( 6 ) . الكافى ، ص 360 ، ح 5 .